Μηδενικό το κύρος του Παπούλια – jigi art Νίκος Σταθούλης, 3/1/2012

Κανένα κύρος δεν έχει ο Κάρολος Παπούλιας… Δεν έχει το κύρος των προσώπων του Μύθου…. Απο τότε που ως υπουργός εξωτερικών έστηνε συνθέσεις δικαστηρίων στην υπόθεση Αλέξανδρου Ιόλα-με τη βοήθεια του φίλου του Ντίνου Καρπίδα. Ενα θλιβερό γεροντάκι…. αυτό είναι… Αναφέρομαι διεξοδικά στο περιστατικό στην υπο έκδοση βιογραφία του Αλέξανδρου Ιόλα σε δύο μήνες…

Ανασύρθει στις 28/5/2020 από http://jigiart.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

«Η κυρία Λαμπράκη – Πλάκα πρέπει να παραιτηθεί» – jigi art Νίκος Σταθούλης, 10/1/2012

«Η κυρία Λαμπράκη – Πλάκα πρέπει να παραιτηθεί», καταγγέλει στο Newsit o σύμβουλος τέχνης Νίκος Σταθούλης. Η είδηση που έχει κάνει το γύρο του κόσμου έχει σοκάρει όλους τους φιλότεχνους και έχει προκαλέσει πονοκέφαλο τόσο στην ΕΛΑΣ όσο και στην διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης που επί ώρες δεν ήταν σε θέση να ενημερώσει πόσοι και ποιοι πίνακες εκλάπησαν. Σε κάθε περίπτωση τα κλεμμένα έργα έχουν υψηλότατες αξίες στο χρηματιστήριο της Τέχνης όπως λέει στο Νewsit o σύμβουλος Τέχνης Νίκος Σταθούλης. Συγκεκριμένα ο πίνακας «γυναικείο κεφάλι του Πάμπλο Πικάσο που φιλοτεχνήθηκε το 1939 εκτιμάται πως κοστίζει πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ. Ο πίνακας του Μοντριάν που απεικονίζει ανεμόμυλο κατά μήκος του ποταμού και φιλοτεχνήθηκε το 1905 κοστίζει πάνω από 600.000 με 700.000 ευρώ με φειδωλή εκτίμηση. Για το έργο σε χαρτί του Μονκάλβο που απεικονίζει τον Άγιο Diego de Alcala σε έκσταση με την Αγία Τριάδα και τα σύμβολα του πάθους το οποίο δώρισε το 1907 ο Γρηγόριος Μαρασλής προς την Εθνική Πινακοθήκη, ο κύριος Σταθούλης δεν είχε εκτίμηση αλλά συνολικά και τα 3 έργα κοστιζουν πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ. Οπως καταγγέλει στο Νewsit o σύμβουλος τέχνης Νίκος Σταθούλης: «η ληστεία στην Εθνική Πινακοθήκη είναι λόγος παραίτησης της Μαρίνας Λαμπράκη – Πλάκα. Αυτή η γυναίκα δεν κάνει ούτε για να φυλάει άχυρα σε σταύλο, όχι για να φυλάει τέτοια αριστουργήματα. Επειδή η Εθνική Πινακοθήκη είναι ο βασικός τροφοδότης των έργων που κοσμούν τους χώρους των δημοσίων υπηρεσιών, είτε είναι το Μέγαρο Μαξίμου, είτε υπουργεία, είτε δημόσιες υπηρεσίες θα πρέπει να γίνει καταγραφή καθώς από το 1974 εως σήμερα δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. Θα πρέπει λοιπόν να καταγραφούν τα δανεισμένα έργα για να δούμε εάν αυτά έχουν μείνει στις θέσεις τους, εάν δεν έχουν αντιγραφεί, εάν δεν έχουν γίνει πλαστά έργα και να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκονται. Η κλοπή που έγινε είναι πάρα πολύ σοβαρή, η ανευθυνότητα που διακρίνει την κυρία Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα ειναι γνωστή από όταν χάσαμε 200 και παραπάνω έργα του Ιόλα. Θα πρέπει λοιπόν να γίνει καταγραφή του δημόσιου πολιτιστικού μας θησαυρού και θα πρέπει να παραιτηθεί η κυρία Λαμπράκη – Πλάκα» .

Ανασύρθει στις 28/5/2020 από http://jigiart.blogspot.com/2012/01/newsit-o.html

Βεβήλωσαν τη βίλα Αλέξανδρου ιόλα – jigi art Νίκος Σταθούλης, 9/4/2012

Λεηλασίας συνέχεια στη Βίλα Ιόλα, οπου σήμερα τα χαράματα ξήλωσαν άγνωστοι όλα τα σιδερένια παραθυρόφυλα και τις σχάρες του σπιτιού. Ο ιδιοτήτης της βίλας υπέβαλε μύνηση κατ΄αγνώστων στο τοπικό αστυνομικό τμήμα.

Ανασύρθει στις 28/5/2020 από http://jigiart.blogspot.com/2012/04/blog-post_09.html

Περί Βίλας Ιόλα, μουσείων και πολιτιστικού τυχοδιωκτισμού – αναδημοσίευση από jigi art, 4/4/2012

Με αφορμή την βιογραφία του Αλέξανδρου Ιόλα που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πανός, διαβάζω για τη Βίλα Ιόλα και τα αμύθητα έργα τέχνης που έκαναν φτερά και φρίττω. Όχι επειδή το κράτος αρνήθηκε τη δωρεά και δεν μετέτρεψε το χώρο στο Ίδρυμα Τέχνης που ονειρευόταν ο Ιόλας, αλλά επειδή το μόνο που φαίνεται τις τελευταίες δεκαετίες να επικρατεί στην Ελλάδα όσον αφορά την τέχνη, είναι η πλήρης και παντελής απουσία οποιασδήποτε αγάπης και πολιτικής για αυτήν, παρά μόνο ψευδεπίγραφα και στο βαθμό που εξυπηρετεί τον πολιτιστικό τυχοδιωκτισμό των διαφόρων κυβερνήσεων, του κράτους και των παραγόντων που επηρεάζουν την διαμόρφωση της εκάστοτε πολιτικής. Έπρεπε να δεχτεί το Ελληνικό κράτος τη δωρεά; Και στο κάτω-κάτω της γραφής θέλουμε πραγματικά το Ελληνικό κράτος να αναλαμβάνει τέτοιες ευθύνες, όπως είναι η μόνιμη λειτουργία ενός τέτοιου κέντρου που θα επικεντρώνεται αποκλειστικά στο έργο ενός μόνο συλλέκτη τη στιγμή που είναι γνωστό πως το κράτος είναι ανίκανο να τις διαχειριστεί, αφού ό,τι δωρίζεται σε αυτό αργά ή γρήγορα καταλήγει είτε ερείπιο, είτε σε κάποιο μπουντρούμι; Είναι πραγματικά κρίμα που αυτή η συλλογή δεν δωρήθηκε σε κάποιο από τα υφιστάμενα ιδρύματα, όπως η Εθνική Πινακοθήκη ή το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που είχαν ήδη δεχτεί αξιολογότατες δωρεές από τον Αλέξανδρο Ιόλα. Από την άλλη, έχουμε Μουσείο Τσαρούχη, Μουσείο Μπουζιάνη, Ίδρυμα Σπυρόπουλου και πολλά άλλα. Παρόλο που είναι δεδομένο και αυτονόητο ότι αυτά τα ιδρύματα είναι πάρα πολύ ωραία (προσωπικά θα ήθελα ένα υπερμουσείο για κάθε έναν από αυτούς τους καλλιτέχνες με όλα τους τα έργα και πάσης φύσεως αρχειακό υλικό, βιβλιοθήκη κλπ.), δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί: αυτά τα μουσεία πώς καλύπτουν τα λειτουργικά τους έξοδα; Συμμετέχει το κράτος με οποιονδήποτε τρόπο; Και αν ναι, γιατί επιλέγουμε να έχουμε ιδρύματα τέχνης και μουσεία που λειτουργούν μεμονωμένα και τα οποία είναι αφιερωμένα στο έργο ενός μόνο καλλιτέχνη, τη στιγμή που θα μπορούσε να υπάρχει ένας υπερχώρος τέχνης ή έστω ένας ενιαίος φορέας για τη σύγχρονη Ελληνική τέχνη που θα μπορούσε να είναι πολύ πιο ευέλικτος, λειτουργώντας ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα, με πολλαπλές μόνιμες και περιοδικές εκθέσεις, υπερκαλύπτοντας έτσι τα έξοδά του και προωθώντας την ελληνική τέχνη, αλλά και τους νέους καλλιτέχνες με πολλούς και ευφάνταστους τρόπους; Και ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός ο φορέας; Αν λάβουμε υπόψη ότι η Ελλάδα έχει πολλούς σπουδαίους καλλιτέχνες, πόσα μουσεία αυτού του είδους μπορούν να υπάρξουν και να λειτουργήσουν με κρατική υποστήριξη; Από την άλλη, μόλις πρόσφατα το Ελληνικό κράτος δαπάνησε τουλάχιστον 130.000.000 ευρώ για το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, ενώ το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο το οποίο χρήζει ανακαίνισης εδώ και καιρό έχει γίνει στέκι για ναρκομανείς και το Μουσείο Μπενάκη -το ίδιο καρπός ιδιωτικής δωρεάς και πρωτοβουλίας με εξαιρετικό έργο- κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Η δε Ακρόπολη των Αθηνών παρουσιάζει μια επιεικώς απαράδεκτη εικόνα, αφού αναστυλώνεται εδώ και τρεις δεκαετίες τουλάχιστον. Και όλοι αναρωτιόμαστε: αυτή η φοβερή καθυστέρηση οφείλεται στη φύση του έργου ή σε άλλους παράγοντες; Τελικά, υπάρχει κάποια πολιτική στην Ελλάδα για τον πολιτισμό και την τέχνη και ποια είναι αυτή; Και πώς μπορεί να υπάρξει μια γόνιμη και δημιουργική συνύπαρξη και αλληλεπίδραση ιδιωτικής πρωτοβουλίας και κρατικής υποστήριξης, χωρίς τις γνωστές κρατικές καθηλώσεις;

Ανασύρθει στις 28/5/2020 από http://jigiart.blogspot.com/2012/04/4-2012.html

Απόσυρση για το βιβλίο:Αλέξανδρος Ιόλας… – jigi art Νίκος Σταθούλης, 2/4/2012

Νωρίς σήμερα το πρωί πληροφορήθηκα οτι η δημοσιογράφος Ολγα Μπακομάρου ζήτησε μέσω του δικηγόρου της Γιώργου Στεφανάκη την απόσυρη απο την κυκλοφορία του βιβλίου:»Αλεξάνδρου Ιόλα Η ζωή μου» του Νίκου Σταθούλη απο τις εκδόσεις:Οδός Πανός».

Ανασύρθει στις 28/5/2020 http://jigiart.blogspot.com/2012/04/blog-post.html