Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1977 και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων στο ΤΕΙ Αθήνας και Ζωγραφική στην ΑΣΚΤ, όπου και παρακολούθησε τα κατ΄ επιλογή εργαστήρια Χαρακτικής και Σκηνογραφίας. Ολοκλήρωσε το Διδρυματικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα Εφαρμοσμένης Κλινικής Κοινωνιολογίας και Τέχνης των τμημάτων Κοινωνιολογίας (Παν. Αιγαίου), Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών (Παν. Δυτ. Μακεδονίας). Έχει εργαστεί ως σκηνογράφος και τα τελευταία δεκαέξι χρόνια ως εκπαιδευτικός εικαστικών στη δημόσια εκπαίδευση. Δραστηριοποιείται σε ζητήματα που συνδέουν την τέχνη με την εκπαίδευση, τις σύγχρονες τεχνολογίες, την κοινότητα και το δημόσιο χώρο, συμμετέχοντας σε αντίστοιχες ομάδες και συλλογικότητες.
Η δουλειά του σε όλα τα πεδία, πραγματεύεται ζητήματα χρόνου και αέρα, ως εμμονική επανάληψη και αναπνοή, μέσα από διαδικασίες χειρονομιών. Στο έργο του κυριαρχεί η σιωπή, μέσα από τη συμπύκνωση του χρόνου εμπλοκής με το υλικό και η διαρκής επαναφορά υπαρξιακών αναπαραστάσεων.
Έργο συμμετοχής
Ανατομικό μαξιλάρι, 2024
νωπογραφία, χώμα, καλάμι
140Χ100Χ60
Η πόλη κοιμάται και ονειρεύεται. Αναπολεί τον τόπο προέλευσης και την ασφάλεια της παράδοσης. Δεν επιθυμεί, γιατί αυτό χαλάει την ησυχία. Φοβάται το ξένο. Εκτός κι αν αυτό φέρνει το κέρδος. Κι ας κρύβει τη θέα.
Η ταυτότητα αναζητείται.
Εργαστήριο
lab#6 – σουρεαλιστικά (εαυτο)πορτρέτα
Εισηγητής: Φοίβος Σοφικίτης
«Πιστεύω στη μελλοντική λύση αυτών των δύο καταστάσεων, κατ’ επίφαση τόσο αντιφατικών, που είναι το όνειρο και η πραγματικότητα, σε ένα είδος απόλυτης πραγματικότητας (surrealite), υπέρ-πραγματικότητας, αν μπορεί να πεί κανείς κάτι τέτοιο…» Αντρέ Μπρετόν
Ποιός δεν είμαι; Ποιός νομίζω ότι είμαι; Ποιός φαίνομαι στους άλλους και τι θα ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω;
Στην εποχή της διαρκούς εικονικής αναπαραγωγής, πόσο βέβαιοι είμαστε για την μορφή μας; Πόσο αυθεντικά νιώθουμε για την εφήμερη αυτό-εικόνα που κατασκευάζουμε για κατανάλωση σε ψηφιακά κοινωνικά δίκτυα ως μέσο αυτοϊκανοποίησης;
Στο εργαστήριο αυτό με αφορμή τον Μαγκρίτ, τους (νεο)Ντανταϊστές και τους σύγχρονους φωτοσουρεαλιστές, διερευνήσαμε εικαστικά τη μορφή που νιώθουμε, που ονειρευόμαστε ότι έχουμε. Αυτή που μας λυτρώνει και που μας ολοκληρώνει, όσο κι αν δεν μοιάζει με αυτή που καταναλώνουμε καθημερινά.
Εργαστήριο
lab#7 – αρχιτεκτονική της φωλιάς
Εισηγητές: Μενέλαος Ζαγανίδης, Φοίβος Σοφικίτης, Έρη Σταυροπούλου
Τι ορίζει την οικία; Ποιές ανάγκες μας ικανοποιεί; Πόσο μας διαμορφώνει και πόσο τη διαμορφώνουμε εμείς
Κατσκευάζοντας φωλιές για τον πολύβουο αλλά αδιόρατο πληθυσμό των πουλιών της γειτονιάς, και προσπαθώντας να λύσουμε το δικό τους στεγαστικό πρόβλημα, διερευνήσαμε τη δική μας σχέση με την κατοικία, το δομημένο περιβάλλον, τους ελεύθερους χώρους και τη φύση.
- Τι ανάγκες έχουν τα πουλιά για δομημένο χώρο;
- Ποια είναι η σχέση τους με το δημόσιο χώρο;
- Ποιες είναι οι ανάγκες στέγασης των πουλιών;
- Σε ποιά ηλικία αποκτούν δικό τους σπίτι;
- Πόσα τετραγωνικά χρειάζεται η μέση οικογένεια;
- Χρειάζονται κύριους και βοηθητικούς χώρους (master bedroom, living-room, wc, parking, play-room, κλπ);
- Χρειάζονται βεράντες και αυλές;
- Χρειάζονται δημόσια κτίρια και καταστήματα (ωδεία, μουσεία, σχολεία, εκκλησίες, αεροδρόμια, εστιατόρια κλπ);
- Χρειάζονται εξοχικό;
- Πόση ανάγκη έχουν τις τάσεις στην αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση;
- Τι δείχνει η φωλιά τους για το κοινωνικό status τους;
- Ποια είναι η αξία της και πως διαμορφώνεται;
- Τα απασχολεί η βιοκλιματική και η sustainable δόμηση;
Εργαστήριο
lab#2 – ψηλαφίζοντας τον τόπο
Εισηγητής: Φοίβος Σοφικίτης
Συλλογικό κοπτικό και κέντημα σε αναπαραστάσεις του πολεοδομικού σχεδίου της Αγ. Παρασκευής
«Το κέντημα, όπως και το γράψιμο, είναι ένα καθ’ όλα σοβαρό παιχνίδι αμφιταλάντευσης μεταξύ υστερίας και ψυχαναγκαστικής νεύρωσης που εγκλωβίζει τον κεντητή/γραφέα σε ένα ανελέητο «double bind» («διπλή δέσμευση»): όσο κατεβαίνει προς το κέντημα/γράψιμο, εν εγρηγόρσει, παραδιδόμενος στην ατέρμονη κίνησή του, στην απόλυτη διασπορά του, στην ατέλειωτη χαρά και σαγήνη του, στην αέναη παραγωγή του, την οποία καμιά θεματική αποκρυστάλλωση δεν μπορεί να αναστείλει, τόσο ανεβαίνει προς τη φαντασιακή ενότητα ενός έργου, την εποπτεία και τον έλεγχο, την κωδικοποίηση και τη διόρθωση. Την ίδια στιγμή, όμως, όσο κατευθύνεται προς ένα έργο, ένα νόημα ή ένα τελειωμένο έκθεμα/αντικείμενο, τόσο άγεται από την απαίτηση της συνέχισης. Κι άλλο. Πιο πέρα. Ακόμη πιο πολύ. Εμβυθίζεται στην εργασία. Παραδίδεται στην ανοικονόμητη μυχιότητα του εργόχειρου. Συνεχίζει δίχως σταματημό: «Στην εμποριοκρατική μας κοινωνία, πρέπει οπωσδήποτε να φτάσουμε σ’ ένα έργο: πρέπει να κατασκευάσουμε, δηλαδή να αποτελειώσουμε ένα εμπόρευμα.» (Roland Barthes, Roland Barthes par Roland Barthes, Seuil, 1975).
Εγκατάσταση
save as #3, 2024
εγκατάσταση, περιθώρια μαθητικών έργων, σπιράλ μπλοκ
διαστάσεις μεταβλητές
(Περι)συλλογή στιγμών.
Μέσα απ’ τα περιθώρια του ατομικού χώρου έκφρασης των μαθητών , συγκροτείται μια ανεπεξέργαστη πρώτη ύλη του συλλογικού τους ασυνείδητου.
Η μορφολογία της πρώτης ύλης, οδηγεί νομοτελειακά στην ύφανση, μέσα από πλέξεις και συναρμογές, μεταπλάθοντάς την σε πεδία νέων χώρων. Κυρίαρχη η διαδικασία, υποτάσσει πρώτη ύλη και δημιουργό, μέσα σε ψιθύρους από κραυγές και γέλια, μεταφέροντάς μας σε έναν άλλο χρόνο, με ευμετάβλητες μορφές και συνειρμούς.Οι τελικές μορφές συνομιλούν μεταξύ τους, δημιουργώντας συνδέσεις μορφολογικού, συμβολικού και εννοιολογικού χαρακτήρα. Η συνολική αίσθηση του χώρου που διαμορφώνουν, σχοινοβατεί ανάμεσα στην αθωότητα των υλικών και τη σκληρότητα της διαδικασίας. Το παιχνίδι και ο πόνος λειτουργούν αδιάσπαστα, σαν μια παρουσία που δεν υπήρξε ακόμα.
Το «save as #3» ιχνηλατεί την ατομική και συλλογική μας ευθύνη, για τα παιδιά που δεν καταφέραμε να σώσουμε, παρά μόνο να αποθηκεύσουμε.
Εγκατάσταση
διατίθεται, 2023
Ευθαλία Θλιβερού – Φοίβος Σοφικίτης
Ζωγραφική σε χαρτί, προβολή
133 Χ 177 εκ., 3:09′
Το έργο αποτελείται από παραφράσεις των αναγγελητηρίων ενοικίασης και πώλησης ακινήτων. Διατηρεί την μορφολογία της κλασσικής γοτθικής γραμματοσειράς και το τρίτο ενικό πρόσωπο στην παθητική φωνή. Επεκτείνει την πληροφορία σε διάφορες καταστάσεις που βιώνονται μέσα στη σύγχρονη στέγη, ως φαινόμενο αναγγελίας τους στο θεατή, με σκοπό τον στοχασμό.
Στην παραπάνω κατεύθυνση αποτελεί μια οπτική αλληγορία των ορίων ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο χαρακτήρα της στέγης και ένα εικαστικό σχόλιο που αναζητά το κοινωνικό του υποκείμενο.
Ι-όλα ή τίποτα 