Βερινία Μάνθου – πρόταση εικαστικού έργου για τη συμμετοχική έρευνα δράσης «Ι-όλα ή τίποτα»

Μάνθου Βερινία – Project: Ι-όλα ή τίποτα.
Η πρότασή μου αφορά εικαστικό έργο που ασχολείται πάνω σε δύο άξονες οπτικής και κατά συνέπεια συναισθηματικής αντίληψης.
Ο πρώτος άξονας έχει να κάνει με την οπτική του Ιόλα απέναντι στην τότε κοινωνία. Το πώς έβλεπε δηλαδή, ο ίδιος, μέσα από το παράθυρό του, τους περίοικους. Το πώς έβλεπε την στάση τους, απέναντί του, όσον αφορά τις συνθήκες που διαμόρφωναν, ακόμα και από την ίδια την στάση του σώματος τους. Ο δεύτερος άξονας, έχει να κάνει αντίστοιχα με την κοινωνία η οποία περιθωριοποιεί τον Ιόλα (όντας μια κοινωνία πατριαρχική και συντηρητική) αλλά ταυτόχρονα θέλει να «κοιτάξει» μέσα από το παράθυρό του τροφοδοτώντας τα κουτσομπολιά της εποχής.
Άρα το έργο μου θα έχει να κάνει με την λεπτή εκείνη, αόρατη (στο έργο δεν θα είναι) γραμμή που ορίζει το μέσα και το έξω. Την οπτική του Ιόλα αλλά και την οπτική της κοινωνίας ταυτόχρονα.
Με αυτόν τον τρόπο θα δώσω την δυνατότητα στον θεατή να μπει ο ίδιος τόσο στην θέση του Ιόλα, όσο και στην θέση ενός πολίτη που παρακολουθεί απ έξω αυτή την προσωπικότητα. Δηλαδή θα ήθελα ο θεατής μου να βιώσει συναισθήματα υπεροχής – όντας ιδιοκτήτης μιας υπεροχής βίλας, ταξικής διαφοροποίησης όντας άνθρωπος μορφωμένος και πολυταξιδεμένος, βρισκόμενος σε ένα προάστιο της Αθήνας- ταυτόχρονα με συναισθήματα αποκλεισμού, περιθωριοποίησης και υποβιβασμού από την δομή της τότε κοινωνίας.
Ο ίδιος ο θεατής μπορεί πολύ εύκολα να περάσει στον αντίποδα, να θαυμάσει το οικοδόμημα ως εξωτερικός παρατηρητής και να φανταστεί στιγμές πλούτου και αίγλης. Την ίδια στιγμή που θα προσπαθήσει να κοιτάξει αδιάκριτα και να προσπαθήσει να αποδομήσει όλη την προσωπικότητα του Ιόλα.
Τεχνικά χαρακτηριστικά έργου: τελάρο χαρτιού πλαισιωμένο σε παράθυρο της οικίας. Με ανοίγματα διαφόρων μεγεθών.

φωτογραφία από έργο αντίστοιχης τεχνικής της Β. Μάνθου.

alexander iolas’ villa by andreas angelidakis, 19/02/2009

alexander iolas (1907-1987) was born in alexandria, egypt. in 1924, he went to berlin as a pianist, and later became a ballet dancer, alexander iolas was one of the biggest collectors and most important art dealers of the 20th century. in the 1960s, his gallery was one of the liveliest and most active in paris. he was one of the main introducers of surrealism to new york and, among so many other things he organized warhol’s first and last shows (during the artist’s life) in new york.at that time, he had galleries in geneva, paris, milan, and new york. his collection included miro, picasso, ernst, dali, de chirico, magritte, and takis, among many others. in his last years he started exhibiting these works along with ancient greek and roman antiquities, a first in his time. he housed the collection in his attica-style villa in aghia paraskevi, an eastern suburb of athens. he died in 1987 from AIDS.

In his last years he tried to donate the villa along with his whole collection to the greek state, so that it would become a self-sufficient art center. the minister of culture at the time, melina merkouri, whose extensive efforts for the return of the parthenon marbles from the british museum are famous, denied Iolas’ offer.

the villa, designed and built by the greek architect dimitris pikionis, along with artist yiannis tsarouhis, has been broken into and looted several times since then and the collection has been spread all over. part of the collection was donated by iolas himself to the macedonian museum of contemporary art. the only items that remain in the villa are artefacts too heavy to take away, like roman columns and other marble vanities.

would it have been possible to save his collection? if so, what would it mean? what is a collection without the collector? what happens to all collections when their master is no longer there and someone else takes over, a director or a board of trustees? what does ‘part of the collection’ really mean? what would have been the effect on greek artists and the public if the villa had become an art centre, similar to what iolas had envisioned? how important preservation is? how do collections become cultural heritage?

alexander iolas' villa by andreas angelidakisimages by athens-based artist andreas angelidakis text by sylvia kouvali of rodeo gallery, istanbul 2008

the half-norwegian, half-greek artist-architect andreas angelidakis snapped some research shots of the dilapidated villa near athens that once belonged to the seminal 20th-century dealer and surrealist collector alexander iolas. the villa has since been entirely looted and stands in disarray. angelidakis didn’t originally intend to use the photographs as artworks in themselves, but in an installation at the rodeo gallery in istanbul in 2008 they functioned well as a haunting documentation of an art-world ruin.

Ανασύρθει στις 5/6/2020 από https://www.designboom.com/art/alexander-iolas-villa-by-andreas-angelidakis/

Anna Tsouloufi in Transleat me, 2009

Άννα Τσουλούφη-Λάγιου –Eπικαλύπτοντας και ΑποκαλύπτονταςΤυφλή οργή! Μαύρο Πανί (από τα μάτια στο λαιμό μέχρι και τη κοιλιά μου)
Για να κάνω το έργο Επικαλύπτοντας και Αποκαλύπτοντας παίρνω σαν σημείο εκκίνησης την κατάσταση της κατάποσης ενός ξένου σώματος – την προσφορά της Μάρβα Αρσανιός- και του ξεράσματος του μη χωνεμένου φαγητού -υλικό το οποίο προσπαθώ να οικειοποιηθώ ξανά και ξανά μέσα από κάθε δράση που κάνω, δηλαδή τις κουρτίνες που η Μάρβα απαλ-λοτρίωσε από το ξενοδοχείο Κάρλτον στην Βηρυτό, και μου έστειλε με το ταχυδρομείο. Μεταφράζω το κύριο σημείο της παρέμβασής μου στη δουλειά της Μάρβα σε πρακτική επανακαθορισμού της φύσης των παραπε-τασμάτων. Μετατρέπω τις κουρτίνες σε πραγματικά αλλά και σε συμβολικά αντικείμενα τοποθέτησης ορίων, είτε μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου χώρου, είτε σαν εναπομείναντα αντικείμενα κουλτούρας της νεωτερικότητας, τοποθετημένα ή παραγόμενα σε τόπους και από τόπους που πλέον αποτελούν σύγχρονα μνημεία και μοντέρνα ερείπια, που χαρακτηρίζουν τις δύο Μεσογειακές Πόλεις. Φωτογραφίζω τρία σημεία που σχετίζονται άμεσα με τις κουρτίνες, σε τρεις διαφορετικές μεριές της Αθήνας που χαρακτηρίζονται από νεωτερικά στοιχεία της μεταφορντιστικής περιόδου του καπιταλισμού: στον Πειραιά, το εργοστάσιο υφασμάτων ΑΙΓΑΙΟΝ (κατεξοχήν τόπος παραγωγής και σήμα κατατεθέν μιας εποχής που ανθούσε η οικονομία, τώρα παρατημένο στην εγκατάλειψη, μεγαλοπρεπές μέσα στην αίγλη που αποπνέει το αρχιτεκτόνημα από τόνους μπετόν αρμέ), στην Αγία Παρασκευή, το εσωτερικό του σαλονιού της Βίλας του Αλέξανδρου Ιόλα (ένας «σύγχρονος Παρθενώνας», σύμβολο της χλιδής και της υπερβολής του υλικού πλούτου και της μοντέρνας τέχνης, που σχετίζεται πιο άμεσα με το ξενοδοχείο Κάρλτον), το κτήμα Τσαλαβούτα στην πρώην βιομηχανική ζώνη του Περιστερίου (ένα κενό οικόπεδο και χώρος πρασίνου, που ενώ αποτελεί ιδιωτικό χώρο νομικά, χρησιμοποιείται σαν δημόσια, κοινόχρηστη περιοχή της γειτονιάς μας), περιοχή που αλλάζει και από χώρο εργασίας της εργατικής τάξης, τώρα πια, σιγά-σιγά εξωραΐζεται και αποκτά χαρακτήρα αστικής κατοίκησης. Παρόλο που τα παραπετάσματα από τη φύση τους επικαλύπτουν, σε αυτή την περίπτωση μεταφορικά αποκαλύπτουν την σε διαμόρφωση ταυτότητα των τριών διαφορετικών περιοχών της Αθήνας που προσπαθώ να αγκαλιάζω με τον φωτογραφικό φακό. Τα παραπετάσματα επαναδραστηριοποιoύν τους τόπους με αυτόν τον τρόπο, μεταφέροντας τα στον εκθεσιακό χώρο, δίνοντας έμφαση στις ιδιαιτερότητές τους.Τελευταία και πιο σημαντική παρέμβαση στο έργο της Μάρβα είναι η γλυπτική εγκατάσταση «Τυφλή οργή! Μαύρο Πανί (από τα μάτια στο λαιμό μέχρι και τη κοιλιά μου)» που συνοδεύει το έργο ανιμέισιον της Μάρβα «I ‘ve heard stories I – Nora Says» για τον βίαιο φόνο που συνέβη στο ξενοδοχείο Κάρλτον, ένα καθαρά αφηρημένο εικαστικό έργο τοποθετημένο στον εκθεσιακό χώρο αυτούσιο. Αυτή η γλυπτική εγκατάσταση που χρησιμοποιεί τις ίδιες κουρτίνες, ίσως να αποτελεί την μεταφορά της σεξουαλικής ενέργειας που εκλύεται μέσα μας κατά τη διάρκεια έντονου θυμού που μας κάνει τρελούς, τυφλούς από οργή, ή αλλόφρονες σε κάθε περίπτωση. Μεταφρασμένη, αυτή η ενέργεια μπορεί να καταλήγει να είναι η αναπαράσταση μιας εκσπερμάτωσης, μιας λίμνης δακρύων, ενός καταρράκτη, ή απλά της έκλυσης ενός χείμαρρου εσωτερικής ενέργειας. Σημ. Η δράση στην Βίλα Ιόλα έχει την αρχή της στην κινητοποίηση της Ομάδας Φιλοπάππου της οποίας και είμαι μέλος, πάνω στο ζήτημα Ιόλα για το οποίο έχουμε ξεκινήσει έρευνα εδώ και ένα χρόνο, και αποτελεί ένα κομμάτι αυτής της ενεργοποίησης.
  Anna Tsouloufi-Lagiou –Overlay and DisplayMad Anger-Black Cloth (from the Eyes to the Throat and my Belly)   The main point of my intervention Overlay and Display, in Marwa Arsanios’ work is the idea of recuperating and re-appropriating the removed curtains from Carlton Hotel, and using them both as actual and symbolic limit between private and public space, as well as a moderni-zation artifacts characterizing modern monuments of the two Mediterranean cities.I photograph three different locations around the city of Athens, which in my opinion, are directly connected to the curtains, each one of them in its own special way: the textile factory of AIGAION in Phaliro (an original place of manufacturing curtains, and now days an industrial modern monu-ment), the Alexandros Iolas Vila located at Agia Paraskeyi (another modern monument mostly in the same concept as Carlton Hotel, representing luxury and reach bourgeois life, being the «modern Parthenon» a symbol of modern art as well), the Tsalavouta field (an empty field and free, green space, which while being private according to low, is in use by the locals as n open space) located in the ex industrial area at Peristeri, now novo residential area. Although the curtains overlay by their nature, in this case reveal the transforming identity of the three different city areas of Athens, reenacting these three locations, emphasizing their specificities.The sculptural installation Mad Anger! Black Cloth (from the Eyes to the Throat and my Belly), is an abstract work of art exhibited at the indoor space, which accompanies Marwa Arsanios’ animation «I ‘ve heard stories I – Nora Says», about the cruel murder that happened at Carlton hotel. This sculptural installation may be the metaphor of the sexual energy that explodes inside us and can drive us either mad or insane and illogical in any case. Translated it may be ending up to be the representation of a stream, an ejaculation, Alice’s pool of tears in some other Wonderland, or just simply of an inner wild flow of energy that comes out in such cases. The point to this whole process to connect the idea of cannibalism and eating has been in the tryout to «consume» and reappropriate a completely new type of material, another body (of work) without the knowledge of its special characteristics. I throughout and consume again and again the material metaphorically by activating a place each time.

Note: the action that takes place in Iolas’ Vila is for the purpose and within the frame of the activities of the Filoppapou Team which I am member, which is activated on the issue Iolas since one year now        

Τις φωτογραφίες συνοδεύει το παραληρηματικό κείμενο της Ταξιαρχίας Verpeilt:

Τα εγκαταλειμμένα εργοστάσια, τα βομβαρδισμένα κτίρια, οι μικρές βιοτεχνίες, τα αυθαίρετα σπίτια, οι αποθήκες, τα τηλεοπτικά στούντιο, οι λεηλατημένες βίλες… Στον Πειραιά της ανθούσας βιομηχανίας μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, στη Βηρυτό τη σπαραγμένη από τον εμφύλιο πόλεμο και τη σύγκρουση της Χεζμπολά με τον ισραηλινό εισβολέα, στο Περιστέρι, δίπλα από τον τέως ποταμό Κηφισό και σήμερα δρόμο υψηλής κυκλοφορίας, στην Αγία Παρασκευή, προάστιο των ανερχόμενων μεσαίων στρωμάτων της δεκαετίας του ’80 και του ’90… Τα ερείπια της αποβιομηχάνισης, των μαχών, του μικροαστικού ονείρου, του καλλιτεχνικού παραληρήματος… παράθυρα που χάσκουν, σίδερα που προεξέχουν, οπλισμένο σκυρόδεμα, γκράφιτι, ξερά δέντρα, σκόνη, ακαθαρσίες, άνθρωποι και μηχανήματα που πηγαινοέρχονται νευρωτικά… Κλωστοϋφαντουργία «Αιγαίον», από το 1924 ένα από τα «καμάρια» του Πειραιά, αλυσίδα παραγωγής, εργατικοί αγώνες, οικογένεια Καρέλα, Εθνικός, κουρτίνες και υφάσματα για ευρεία κατανάλωση μιας μικροαστικής τάξης που προσπαθεί με το λευκό να κρύψει το συνήθως μαύρο και ενίοτε γκρίζο μιας ζωής που περνά από μεσοπολεμική κρίση, κατοχή, εμφύλιο, χούντα, μεταπολιτευτικές ελπίδες, απογοητεύσεις της «Αλλαγής»… Βηρυτός, το άλλοτε Παρίσι της Ανατολής, Φατάχ, Σάμπρα και Σατίλα, Μαρωνίτες, Σουνίτες, Δρούζοι, πολιτοφυλακές, παγιδευμένα αυτοκίνητα, γειτονιές χωρισμένες, Χεζμπολά, ισραηλινοί βομβαρδισμοί, με τις πολύχρωμες κουρτίνες των πολυτελών ξενοδοχείων να προσπαθούν να κρύψουν την απόγνωση επιλογών, αυταπατών, μίσους, ανέχειας, πλουτισμού, οραμάτων και διαψεύσεων… περιοχή Τσαλαβούτα, Περιστέρι, δίπλα στο ποτάμι που δεν υπάρχει πια, τώρα η άσφαλτος μεταφέρει εμπορεύματα, αυτοκίνητα, μηχανές, φορτηγά, το παν στον ύστερο καπιταλισμό η κυκλοφορία και μάλιστα όσον το δυνατόν ταχύτερη, τηλεοπτικά στούντιο, αποθήκη χονδρεμπορίου βιβλίων, μικρές βιοτεχνίες ενίοτε και μεταναστών που μικροαστικοποιούνται με γοργούς ρυθμούς, αυθαίρετα τώρα πια νομιμοποιημένα μιας εργατικής τάξης άλλοτε περήφανης, συγκρουσιακής και τώρα καθισμένης στην τηλεόραση να περιμένει κάποιους άλλους (ποιους άραγε;) να βγάλουν το φίδι από την τρύπα… Βίλα Ιόλα, υψηλή τέχνη και αρχαιοελληνικό μεγαλείο, ένας πλάνητας, sui generis ατζέντης, που παίζει στο χρηματιστήριο της τέχνης ακριβώς την εποχή κατά την οποία η τέχνη γίνεται μαζικό προϊόν και μπαίνει στα σπίτια μιας μεσαίας τάξης καθαρής, υγιούς, χαρούμενης, που δεν διστάζει από τη μια πλευρά να αρπάζει και να ιδιοποιείται όποτε της δίνεται ευκαιρία οτιδήποτε θεωρεί πολύτιμο, ενώ από την άλλη κραυγάζει για τα λεηλατημένα μάρμαρα της κάθε άλλο παρά δικής της αρχαιότητας… Οι κουρτίνες κρύβουν ένα φτωχικό μέσα που το φωτίζει η τηλεόραση, από ένα σκουριασμένο και σκονισμένο έξω που το διαπερνούν τα γαυγίσματα των αδέσποτων σκύλων, τα ουρλιαχτά των απεγνωσμένων παιδιών, οι κόρνες των αυτοκινήτων, οι ήχοι των κινητών τηλεφώνων, το βουητό της λεωφόρου και των κλιματιστικών… Ο πόλεμος της αλλαγής παραγωγικού μοντέλου χάθηκε για μια ακόμη φορά προς όφελος των αφεντικών, ο μεταφορντισμός της ευελιξίας και της επισφάλειας κυριαρχεί στην ελληνική παραγωγική διαδικασία, η «ψωροκώσταινα» που εκμεταλλεύεται χιλιάδες μετανάστες, που επενδύει στα βαλκάνια, εκεί φτιάχνει τώρα πια τα μεγάλα εργοστάσια, αρκετά «παράδοξα» όχι στο βομβαρδισμένο και χάσκων Σαράγεβο, ποιος θυμάται τον εργοστασιακό συνδικαλισμό της δεκαετίας του ’70, ίσως ούτε η γερασμένη άκρα αριστερά, στον Πειραιά κυριαρχεί τώρα πια το λιμάνι με τον τουρισμό του, τα κότερα, τις high class ψαροταβέρνες, μόνο στο Πέραμα οι δολοφονίες των εργατών στο βωμό του φθηνού κόστους θυμίζουν πως ναι, υπάρχει ακόμη εκμετάλλευση και υπεραξία, ενώ στην Τσαλαβούτα το σημερινό πρότυπο είναι η αειθαλής «ντίβα» γεμάτη πλαστικό που η φωτογραφία της «κοσμεί» την είσοδο των στούντιο του Extra Channel, ο «Απόλλων» που διακινεί σαν ο ήρεμος θεός της τάξης το εμπόρευμα βιβλίο, οι μικρές βιοτεχνίες που οι ιδιοκτήτες τους ονειρεύονται το νέο Πόρσε Καγιέν και οι μετανάστες δούλοι τους το παιχνίδι κρίκετ του κυριακάτικου απογεύμα-τος στο αυτοσχέδιο γήπεδό τους μέσα στα σκουπίδια, οι σχιζοειδείς έλληνες προλετάριοι του 21ου αιώνα που δείχνουν με υπερηφάνεια αλλά και με άγχος τις πιστωτικές κάρτες, ενώ άλλοτε κράδαιναν με τιμή αλλά και φόβο τη συνδικαλιστική ή την κομματική ταυτότητα, τα μικρά διάφανα πάρκα που τα ελάχιστα δέντρα τους περιβάλλονται από τσιμέντο, αυτό το ίδιο τσιμέντο που επιβλητικό, ανίκητο, αποτελεί το βασικό και αδιαφιλονίκητο υλικό των μοντέρνων Παρθενώνων της μητρόπολης Αθήνας, του Πειραιά, της Αττικής, με το μάρμαρο να δεσπόζει πλέον μόνο σε μέρη όπως η εγκαταλειμμένη και ρημαγμένη βίλα ενός τον οποίο πολλοί λοιδορούσαν όταν ζούσε αλλά έσπευσαν να καρπωθούν τη συλλογή του από έργα τέχνης και όχι μόνο τη στιγμή του θανάτου του, κακέκτυπα πειρατών που τουλάχιστον για τον εφήμερο πλούτο τους έπαιζαν το κεφάλι τους… Και ενώ τα καλάσνικωφ της Χεζμπολά υψώνονται στον αέρα, οι σύριοι πράκτορες, οι παλαιστίνιοι καμικάζι, οι νομιμόφρονες στρατιωτικοί, οι ισραηλινοί κομάντος, οι λιβανέζοι επιχειρηματίες, οι μουσουλμάνοι, οι χριστιανοί και οι άθεοι, κάνουν περατζάδα στο λιμάνι της Βηρυτού, περι-μένοντας τη νέα σπίθα, τη νέα έκρηξη, τη νέα τρύπα… Υπάρχουν πάντοτε οι κουρτίνες που τραβιούνται για να κρύψουν ένα βλέμμα, ένα φως, μια ελπίδα, μια απογοήτευση, μια εγκατάλειψη, μια άρνηση, μια κατάφαση, μια επιλογή, μια ήττα… Είτε οι κουρτίνες είναι του «Αιγαίον» που κλείνει, είτε του πολυτελούς ξενοδοχείου της Βηρυτού που γκρεμίζεται, είτε του διώροφου στην Τσαλαβούτα που απλώς ανασαίνει, είτε ενός αρχοντικού που περιμένει να ενταχθεί στον κερδοσκοπικό κύκλο της αγοράς ακινήτων, οι άνθρωποι που τις βάζουν ή τις βγάζουν, τις ανοίγουν ή τις κλείνουν, τις σκίζουν ή τις ισιώνουν, τις καθαρίζουν ή τις βρωμίζουν, τελετουργικά, ρυθμικά, νωχελικά, βιαστικά, είτε σ’ αυτή ή σε κάποια άλλη γλώσσα, κάποια στιγμή καταλαβαίνουν πως τελικά η «ζωή δεν είναι απλώς έκθεση, μωρό μου…»  
Ταξιαρχία Verpeilt
Για την αντιγραφή από την Άννα Τσουλούφη-Λάγιου  

The photographs accompany the delirious text of the Verpeilt Brigate:

The abandoned factories, the bombed buildings, the small industries, the arbitrative houses, the storage houses, the TV studios, the looted villas… In that Piraeus of the flourishing industrial era till the end of the 80s, to this Beirut fragmented from the civil war and the conflict of Hezbollah against the Israeli intruder, to Peristeri, next to the ex river Kifisos and now days highway, to Agia Parsaskeyi, suburb of the upcoming middle class of the 80s and 90s… The relics of the deindustrialization, of battles, of the petite-bourgeois dream, of the art delirium… windows that gape, iron particles that bulge, armed cement, graffiti, dry trees, dust, dirt, people and machinery coming up and down tensed… Textile Industry «Aigaion», since 1924 one of Piraeus «prides», chain production, workers’ struggles, Karelas family, football team Ethnikos, curtains and textile for the everyday use of a low class tryout to hide with the white (clothing) that usual black and sometimes that grey of a life that passes through a middle war era crisis, occupation, civil war, dictatorship, meta-political hope, disappointment about the era of «Change»… Beirut, the once upon a time Paris of the east, Fatah, Sambra and Satilla, Maronites, Sunnites, Druses, militia, trapped cars, neighborhoods split, Hezbollah, Israeli bombing, with those colorful curtains in luxurious hotels trying to hide that despair of choices, of hallucinations, of hatred, of poorness, of richness, of visions and belies… Tsalavouta area, Peristeri, lying next to the river that doesn’t exist anymore, now the asphalt transports merchandise, cars, motors, long vehicles, above all in late capitalism the traffic and «the faster the better», TV studios, heavy merchandise storage houses with books, family industries sometimes even initiated from immigrants who become very fast petite-bourgeois, arbitrative houses of a past era now legal homes of the workers’ class once upon a time proud and conflicting now sited in front of a TV waiting for someone else (who could that be, I wonder) to make the brave movement… Iolas’ villa, high class art and ancient Greek lordliness, a rambler, sui generis agent of art, who gambles in the art-bourse exactly the time when art becomes a mass product and enters the homes of a middle class clean, safe and sound, healthy, happy that doesn’t hesitate from the one side to grab and make private whenever the chance is given whatever believes is valuable, whereas on the other hand shouts out loud for the looted marbles of a far from being ancient tradition of hers… The curtains hiding a poor inside lighted from the TV apparatus, from a rusted and dusty outside that is penetrated by the barks of stray dogs, the howls of desperate kids, the horns of cars, the sounds of mobile phones, the brool of the street and of the air conditioning… The war for changing product motif is lost for once more for the sake of the bosses, postfordism of flexibility and precarity dominates the Greek production process, the «psorokostaina» (a metaphor used for Greece, using the concept of a poor lady) which takes advantage of thousands immigrants, which invests in the Balkan, there she makes now the big factories and textile industries, «bizarre» enough not to the bombed and gaped Sarajevo, who remembers the industrial syndicalism of the 70s, not even maybe the old extra left wing, in Piraeus dominates the harbor with its tourism, the yachts, the high class fish-taverns, only at Perama the workers’ assassinations in the altar of low cost remind that yes!, there is still exploitation and surplus value, while in Tsalavouta the today’s model is the evergreen diva full of plastic which picture «decorates» the entrance of the Extra Channel studio, Apollo handles like the quiet god of order the book merchandise, the minor industries whose bosses dream of Porse Cayenne and the immigrants-slaves their every Sunday evening Cricket game on their self-made field among garbage, the schizoid Greeks proletarians of the 21st century show with pride but also with angst their credit cards, while in other times would brandish in honor together with fear their syndicalistic card or their political party id, the small transparent parks whose few trees are surrounded with cement, that same one which dominative, never defeated, consists the fundamental and the incontestable material of modern Parthenons of the Metropolis of Athens, of Piraeus, of Attica, with its marble to overtop only in places like the ravaged Iolas’ villa the same one who many put dirt on his name while being alive but harried up to profit from his art collection not only at the moment of his death, bad pirate futures who at least for their ephemeral wealth would put their head under the knife… And while the Kalashnikovs of Hezbollah are risen on the air, the Syrian agents, Palestinian Kamikazes, loyal soldiers and officers, the Israeli commandos, Lebanese entrepreneurs, Muslims, Christians and atheists, hang around the Beirut harbor, waiting for a new sparkle, the next explosion, the new hole… There are always there some curtains which are removed to hide a gaze, some light, a hope, despair, abundance, a negation, an affirmation, a choice, a defeat… Either the curtains come from the ‘Aigaion’ textile industry that closes down, or from the luxurious hotel in Beirut that is about to be dismantled, or from the house at Tsalavouta which is just breathing, or they come from a villa which is waiting to be in the circle of the real estate speculation, people who put them on or off, open or close them, tear them apart or straighten them out, clean or make them dirty, ritually, in a rhythm, lazy, in a rush, in this on in another language, at some moment finally will understand that «life isn’t just a show, babe…»
Brigade Verpeilt
And for the copy by Anna Tsouloufi-Lagio  

Ανασύρθει στις 5/6/2020 από http://omadafilopappou.info/iolas_projects_1.htm

                                               

The Travelling Emperor, Τereza Papamichali,

The Travelling Emperor

Με αφορμή το ανοιχτό κάλεσμα της ομάδας Φιλοπάππου για το project ‘Αλέξανδρος Ιόλας’

Το ζήτημα της βίλας Ιόλα, μαζί με το φαινόμενο της προσωπικότητας του Ιόλα, αποτελεί ένα τεράστιο πεδίο έρευνας που απο πολύ νωρίς φάνηκε ότι δεν μπορεί εξαντληθεί με ένα σχόλιο ή έργο. Μέσα απο την έρευνα που κάναμε ως ομάδα, αυτό που μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν η πληθωρικότητα του Ιόλα και οι πολλαπλές ζωές που φαινόταν να είχε ζήσει, μετακινούμενος συνεχώς και πάντα με τον χαρακτηρισμό ‘αμφιλεγόμενο’ σε ό,τι έκανε. Απ’ό,τι φαίνεται εκτός απο αυτήν την πληθωρικότητα τον χαρακτήριζε ένα τυχοδιωκτικό πνεύμα και ένα δικό του σύστημα ηθικής που αναμφίβολα συγκρούονταν κατα καιρούς με τις τρέχουσες κοινωνικές αξίες. Ακολουθώντας τις διαδρομές που έκανε και τις ταυτότητες που άλλαξε, μέσα απο το βιογραφικό του και απο συνεντεύξεις συνεργατών και φίλων του, και προσπαθώντας να καταλάβω ή τουλάχιστον να αποκτήσω μια δική μου γνώμη για το φαινόμενο Ιόλας και την φιλοδοξία του για την βίλα Ιόλα, ερεύνησα τρεις προσωπικότητες οι οποίες παίξαν κεντρικό ή περιφερειακό ρόλο στην ζωή του,  καθώς και την εξέλιξη μιας απο τις συλλογές που δημιούργησε και που κατέληξε σε μουσείο. Σε μια παρουσίαση-εγκατάσταση αυτής της υπο εξέλιξη έρευνας που έκανα στο εργαστήριο μου, έδειξα την δουλειά μου σε φωτογραφίες, σχέδια και κατασκευές μαζί με ένα έντυπο, συρραφή απο συνεντεύξεις, ανεκδοτολογικές αφηγήσεις και αρχειακές φωτογραφίες μαζί με βιογραφικά των τριών και της συλλογής. Η παρουσίαση συνοδευόταν απο ένα κείμενο με  απόσπασμα συνέντευξης του Grzegorz Kowalski (δες Kowalnia) για τον ρόλο του καλλιτέχνη. «Αν αποδεχτούμε ότι η τέχνη πρέπει να απευθύνεται στη συλλογική συνείδηση, οτι πρέπει να  εισαγάγει το κοινό σε νέα πεδία αντίληψης ή απλά να θέτει  ερωτήματα και να δημιουργεί αμφιβολίες, είναι προφανές ότι ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να συμμορφώνεται με την ηθική και το σύστημα αξιών της εποχής του.» [εξηγεί αναφερόμενος στο παραμύθι «Τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα »] «Τέχνη δεν είναι το παιδί της ιστορίας που καταγγέλει και ανακηρύσσει τον αυτοκράτορα γυμνό, οι καλλιτέχνες είναι οι ράφτες που επιθυμούν να ανυψωθούμε στο επίπεδο της μη-ένδυσης γδύνοντας τον αυτοκράτορα.» Η τέχνη είναι μια φαντασίωση, όχι  τόσο ως μια απάτη, αλλά ως μια κατασκευασμένη πραγματικότητα, μια κατάσταση που προυποθέτει πίστη για να υπάρχει. «Η Τέχνη δεν είναι η ανακάλυψη και η αποκάλυψη, αλλά  η ανάληψη της ευθύνης για την πραγματικότητα που δημιουργείς πέρα από τα κατεστημένα.» Θεωρώντας λοιπόν τον Ιόλα ως ‘τον περιπλανώμενο αυτοκράτορα’, τον παρουσίασα, σ’ένα τμήμα της διαδρομής του, μέσα απο την βιογραφία των Theodora Roosevelt-Keogh, Niki Stifel, John de Cuevas και του μουσείου De Menil. http://the-ocelot.blogspot.com/
The Travelling Emperor   for the open call  ‘Alexander Iolas’ a project of Filopappou group (omada Filopappou)   The issue of the villa Iola, along with the phenomenon of Iola’s personality creates an extent field of research that, from early on, appeared difficult to grasp and to work or comment on it. Throughout the research we have done as Filopappou group, what intrigued me was the Iola’s exuberance  and the multiple lives that seemed to have lived, constantly mobile and always with the term ‘ambiguous’ applied to whatever he did. It appears that apart from the exuberance, he’s characterized by an audacious spirit and his own moral system that undoubtedly at times was in conflict with the current social values. Following the journeys he made and the identities he switched, through the biographies and  interviews of his associates and friends, and trying to understand, or at least form an opinion of my own, about the phenomenon Iolas and his ambition for Villa Iola, I explored three figures that played a central or peripheral part in his life and the evolution of one of the collections he created which resulted in a museum. In a presentation- installation of this on-going research that I made in my workshop, I showed my work of photographs, plans and constructions along with a print issue collated from interviews, anecdotal stories and archival photographs with the biographies of the three and the collection. The presentation was accompanied by a text with extract of Grzegorz Kowalski (see Kowalnia) interview about artist’s role. ‘If we acknowledge that art has to address the collective consciousness, that has to introduce the public into new areas of comprehension or to simply pose questions and create doubts, it is obvious that the artist cannot comply with the morals and the system of ethics of his time’[illustrating this point G.K. is interpreting the fairytale ‘The Emperor’s new clothes’] ‘Αrt is not the child-whistleblower of the story that pronounces the emperor nude; the artists are the tailors that they desire to exhilarate to the heights of non-clothes by undressing the emperor.‘Art is an illusion not as a deception but as a constructed reality, a condition that requires faith to exist. Αrt is not about discovering and revealing but it is about taking responsibility of the reality that one is creating beyond the established.’ Considering then Iolas as ‘the travelling emperor’  I present him in a part of his journey, through the biography of Theodora Roosevelt-Keogh, Niki Stifel, John de Cuevas and the Collection De Menil.   http://the-ocelot.blogspot.com/

Ανασύρθει στις 2/6/2020, από http://omadafilopappou.info/iolas_papamichali.htm
Αυτόνομος σύνδεσμος στο http://the-ocelot.blogspot.com/

Απόπειρα κλοπής στη Δημοτική Πινακοθήκη – jigi art Νίκος Σταθούλης, 25/2/2012

Στο διάστημα ανάμεσα στη κλοπή δύο σημαντικών έργων από την Εθνική Πινακοθήκη και τη ληστεία στο Αρχαιολογικό μουσείο της Ολυμπίας…έγινε άλλη μια απόπειρα κλοπής, στη Δημοτική Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων. Στις 6 Φεβρουαρίου διαρρήκτες προσπάθησαν να αφαιρέσουν πέντε έργα τέχνης , σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, από το παλιό κτίριο της Δημοτικής Πινακοθήκης στο νεοκλασικό της Οδού Πειραιώς 51. Μια σακούλα με πέντε περίπουέργα μικρών διαστάσεων, που άφησαν οι δράστες στην προσπάθειά τους να διαφύγουν, δημιουργεί την ελπίδα ότι μάλλον δεν θα θρηνήσουμε την απώλεια κι άλλων έργων τέχνης. Αυτό όμως δεν μπορεί κανείς ακόμη να το πει με σιγουριά. Πάντως, οι δράστες «είχαν διαλέξει σωστά» δήλωσε στο «Έθνος» ο αντιπρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, Κωνσταντίνος Αλεξάκος, εννοώντας ότι τα έργα στη σακούλα ήταν σημαντικά. Το γεγονός, που έγινε γνωστό με μεγάλη καθυστέρηση, έχει ως εξής: Ο δράστης ή οι δράστες λύγισαν χαλύβδινες μπάρες, έσπασαν το παράθυρο και μπήκαν μέσα. Οταν χτύπησε ο συναγερμός και ειδοποιήθηκε η αστυνομία, μέχρι να εντοπιστεί το σημείο της παραβίασης οι δράστες είχαν φύγει πετώντας τη σακούλα με τα έργα. Ερωτηματικά προκαλεί, κατά τον κ. Αλεξάκο, η χρονική στιγμή της απόπειρας, καθώς από τις 25 Ιανουαρίου γίνεται λεπτομερής καταγραφή της συλλογής έργων και άλλων αντικειμένων της Δημοτικής Πινακοθήκης, στο πλαίσιο της συγχώνευσης του Πολιτισμικού Οργανισμού, των Μουσικών Συνόλων και του Οργανισμού Νεολαίας – Άθλησης. Με το τέλος της απογραφής, αλλά και την ολοκλήρωση της αστυνομικής έρευνας, θα υπάρχουν ανακοινώσεις, μάλλον την ερχόμενη εβδομάδα Μετά απο αυτή την απόπειρα η την κλοπή πρέπει να γίνει άμεσα καταγραφή όχι μόνο την Δημοτική Πινακοθήκη αλλα και στην Εθνική πινακοθήκη γιατι ήδη στη παρακαλλιτεχνική αγορά κυκλοφορεί η είδηση οτι η δωρεά του Αλέξανδρου Ιόλα για ένα εργο του Λούτσιο Φοντάνα αξίας πάνω απο 30 000 000 ευρώ έχει κάνει φτερα…και αναζητείται συλλέκτης…

Ανασύρθει στις 28/5/2020 από http://jigiart.blogspot.com/2012/02/blog-post_25.html

«Αλέξανδρου Ιόλα, Η ζωή μου» – Δέσποινα Ζευκιλή , athinorama.gr, αναδημοσίευση από jigi art Νίκος Σταθούλης, 19/3/2012

Με αφορμή την ημέρα γέννησης του Αλέξανδρου Ιόλα (25 Μαρτίου) και 25 χρόνια μετά το θάνατό του ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Οδός Πανός η βιογραφία του από το Νίκο Σταθούλη, ο οποίος μας μίλησε για το εγχείρημα και τη σχέση του με το συλλέκτη. «Το πρώτο βιβλίο το οποίο είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Νέα Σύνορα Α. Λιβάνης, το 1994, με τίτλο «Αλέξανδρος Ιόλας», επτά χρόνια από τον θάνατο του συλλέκτη ήταν μια περίληψη του τωρινού. Τώρα 25 χρόνια μετά, βγαίνει το πραγματικό. Όπως ακριβώς είχαμε συμφωνήσει με τον Ιόλα. Το βιβλίο αποτυπώνει έναν περίπατο μαζί με τον Αλέξανδρο Ιόλα, ο οποίος ξεκίνησε το 1983 στους κήπους του σπιτιού του και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μου μιλάει για τους έρωτές του, τους καλλιτέχνες του, την οικογένειά του, την Ελλάδα που λάτρεψε και η οποία τον τσάκισε. Μου μιλούν οι φίλοι του, οι αγαπημένοι του, και οι άνθρωποι της τέχνης οι οποίοι τον γνώρισαν. Μιλώ για τα ταξίδια μας στις πρωτεύουσες του κόσμου και για τις αγωνίες του στα ατελιέ των καλλιτεχνών του, όταν μοιραζόταν την ίδια χαρά της δημιουργίας μαζί τους. Μιλώ για την εποχή του διασυρμού του, καθώς υπήρξε ο ίδιος ένα ανεπανάληπτο θύμα του Τύπου σε μια εποχή που ο λαϊκισμός αποτελούσε την κύρια μορφή διαπαιδαγώγησης του ελληνικού λαού. Το υλικό της βιογραφίας περιλαμβάνει φωτογραφίες του, επιστολές των καλλιτεχνών του, κείμενα από το ημερολόγιο του, επιστολές προσωπικοτήτων της τέχνης, αποκόμματα του Τύπου της εποχής καθώς και ένα ευρύτερο υλικό το οποίο μου παρέδωσε ο ίδιος. Τον Αλέξανδρο Ιόλα τον γνώρισα στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο ίδιος με επέλεξε για βιογράφο του. Κρατώ από τον ίδιο τη σπανιότητα της φιλίας του η οποία παραμένει πιο σπάνια και από το πιο πολύτιμο κόσμημα.. Αλλά και την αγάπη του για την Ελλάδα κρατώ, καλύτερα να πω το πάθος του, μόνο που πέθανε πικραμένος… Ήταν αδικημένη προσωπικότητα στη χώρα του καθώς διασύρθηκε όσο κανένας έλληνας σ’ αυτόν τον τόπο, την ίδια στιγμή που η Γαλλική προεδρία τον τιμούσε με τον μεγαλόσταυρο τιμής για την προσφορά του στις τέχνες. Η βιογραφία του θα συμβάλει στην αποκατάσταση της μνήμης ενός ανθρώπου για τον οποίο πλέον μιλάει η ίδια η ιστορία της τέχνης του εικοστού αιώνα. Ο Ιόλας εξακολουθεί να μας ενδιαφέρει γιατί με την παγκόσμια ικανότητά του για τη Τέχνη, έστησε εδώ, σάυτή τη χώρα, το μαυσωλείο του. Με ένα στόλο μοναδικών έργων τέχνης και με διεθνές καλλιτεχνικό πλήρωμα, ήρθε και άραξε στο λιμάνι, την Αγία Παρασκευή. Μας ενδιαφέρει γιατί εδώ δεξιώθηκε τους μέλλοντες δημίους του. Στη χώρα μας είναι εύκολο. Η ηθικολογία είναι γενικευμένο και ριζωμένο αίσθημα. Ο καθένας μας είναι χωροφύλακας, εισαγγελέας, δικαστής και δήμιος. Πράγμα που διευκολύνει τα πάντα.» Δέσποινα Ζευκιλή dzeykili@athinorama.gr

Ανασύρθει στις 28/5/2020 από http://jigiart.blogspot.com/2012/03/blog-post_19.html

Μηδενικό το κύρος του Παπούλια – jigi art Νίκος Σταθούλης, 3/1/2012

Κανένα κύρος δεν έχει ο Κάρολος Παπούλιας… Δεν έχει το κύρος των προσώπων του Μύθου…. Απο τότε που ως υπουργός εξωτερικών έστηνε συνθέσεις δικαστηρίων στην υπόθεση Αλέξανδρου Ιόλα-με τη βοήθεια του φίλου του Ντίνου Καρπίδα. Ενα θλιβερό γεροντάκι…. αυτό είναι… Αναφέρομαι διεξοδικά στο περιστατικό στην υπο έκδοση βιογραφία του Αλέξανδρου Ιόλα σε δύο μήνες…

Ανασύρθει στις 28/5/2020 από http://jigiart.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

«Η κυρία Λαμπράκη – Πλάκα πρέπει να παραιτηθεί» – jigi art Νίκος Σταθούλης, 10/1/2012

«Η κυρία Λαμπράκη – Πλάκα πρέπει να παραιτηθεί», καταγγέλει στο Newsit o σύμβουλος τέχνης Νίκος Σταθούλης. Η είδηση που έχει κάνει το γύρο του κόσμου έχει σοκάρει όλους τους φιλότεχνους και έχει προκαλέσει πονοκέφαλο τόσο στην ΕΛΑΣ όσο και στην διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης που επί ώρες δεν ήταν σε θέση να ενημερώσει πόσοι και ποιοι πίνακες εκλάπησαν. Σε κάθε περίπτωση τα κλεμμένα έργα έχουν υψηλότατες αξίες στο χρηματιστήριο της Τέχνης όπως λέει στο Νewsit o σύμβουλος Τέχνης Νίκος Σταθούλης. Συγκεκριμένα ο πίνακας «γυναικείο κεφάλι του Πάμπλο Πικάσο που φιλοτεχνήθηκε το 1939 εκτιμάται πως κοστίζει πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ. Ο πίνακας του Μοντριάν που απεικονίζει ανεμόμυλο κατά μήκος του ποταμού και φιλοτεχνήθηκε το 1905 κοστίζει πάνω από 600.000 με 700.000 ευρώ με φειδωλή εκτίμηση. Για το έργο σε χαρτί του Μονκάλβο που απεικονίζει τον Άγιο Diego de Alcala σε έκσταση με την Αγία Τριάδα και τα σύμβολα του πάθους το οποίο δώρισε το 1907 ο Γρηγόριος Μαρασλής προς την Εθνική Πινακοθήκη, ο κύριος Σταθούλης δεν είχε εκτίμηση αλλά συνολικά και τα 3 έργα κοστιζουν πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ. Οπως καταγγέλει στο Νewsit o σύμβουλος τέχνης Νίκος Σταθούλης: «η ληστεία στην Εθνική Πινακοθήκη είναι λόγος παραίτησης της Μαρίνας Λαμπράκη – Πλάκα. Αυτή η γυναίκα δεν κάνει ούτε για να φυλάει άχυρα σε σταύλο, όχι για να φυλάει τέτοια αριστουργήματα. Επειδή η Εθνική Πινακοθήκη είναι ο βασικός τροφοδότης των έργων που κοσμούν τους χώρους των δημοσίων υπηρεσιών, είτε είναι το Μέγαρο Μαξίμου, είτε υπουργεία, είτε δημόσιες υπηρεσίες θα πρέπει να γίνει καταγραφή καθώς από το 1974 εως σήμερα δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. Θα πρέπει λοιπόν να καταγραφούν τα δανεισμένα έργα για να δούμε εάν αυτά έχουν μείνει στις θέσεις τους, εάν δεν έχουν αντιγραφεί, εάν δεν έχουν γίνει πλαστά έργα και να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκονται. Η κλοπή που έγινε είναι πάρα πολύ σοβαρή, η ανευθυνότητα που διακρίνει την κυρία Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα ειναι γνωστή από όταν χάσαμε 200 και παραπάνω έργα του Ιόλα. Θα πρέπει λοιπόν να γίνει καταγραφή του δημόσιου πολιτιστικού μας θησαυρού και θα πρέπει να παραιτηθεί η κυρία Λαμπράκη – Πλάκα» .

Ανασύρθει στις 28/5/2020 από http://jigiart.blogspot.com/2012/01/newsit-o.html